Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden 30 mei 2022, ECLI:NL:GHARL:2022:4294

In deze uitspraak ging het om de vraag of een bestuurder (CFO) van de Volksbank werkzaam was op basis van een overeenkomst van opdracht of een arbeidsovereenkomst. De overeenkomst van de bestuurder was getiteld ‘Overeenkomst van opdracht statutair bestuurder’, maar bevatte diverse bepalingen die meer thuishoren in een arbeidsovereenkomst.

Nadat duidelijk werd dat de bestuurder ontslagen zou worden, meldde hij zich ziek en stelde hij dat hij eigenlijk
een arbeidsovereenkomst had. Het betrof hier iemand met een sterke maatschappelijke positie die bewust een overeenkomst van opdracht had aanvaard. Zijn betoog kon dan ook op weinig sympathie rekenen van de Rechtbank Midden-Nederland (ECLI:NL:RBMNE:2021:3667). Die gebruikte het feit dat de bestuurder een professionele partij was als argument dat er weinig licht zat tussen de bewoordingen van de overeenkomst en
de werkelijkheid: de overeenkomst was, zoals deze vermelde, een overeenkomst van opdracht. Gevoelsmatig
wellicht een rechtvaardige uitkomst, maar juridisch niet goed recht te breien omdat geen rol mag spelen hoe partijen de overeenkomst wilden kwalificeren. In hoger beroept oordeelt het Hof Arnhem-Leeuwarden (ECLI:NL:GHARL:2022:4294) dat toch sprake was van een arbeidsovereenkomst. De overeengekomen rechten en verplichtingen (zowel op schrift als in de uitvoering) pasten meer bij een arbeidsovereenkomst en de maatschappelijke positie van de bestuurder deed daar niet aan af. Juridisch was dat wat mij betreft een juiste uitspraak, die niet anders was uitgevallen als deze na het Deliveroo-arrest (ECLI:NL:HR:2023:443) was gewezen. Het betrof immers een fulltime functie, die niet van tijdelijke aard was en was ingebed in de organisatie. Toch heeft ook deze uitkomst iets onbevredigends, juist omdat de bestuurder wist waar hij aan begon met de opdrachtrelatie en deze pas ter discussie stelde toen dat hem goed uitkwam. Het biedt een (licht ongemakkelijke)
les voor de praktijk. Hoewel de wens geregeld bestaat bestuurders op basis van een opdrachtovereenkomst te
laten werken, zal een vaste fulltime functie als bestuurder niet snel als opdrachtovereenkomst worden aangemerkt en zal een rechter de werkgever niet te hulp springen omdat een bestuurder wist waar hij aan begon. Dat zal in principe zelfs gelden bij bestuurders die wat boter op hun hoofd hebben, omdat zij bijvoorbeeld zelf om een opdrachtrelatie hebben verzocht en daar ook (fiscaal) van hebben geprofiteerd.